آوای دل من

جهان گرديده پر از ظلم و بيداد / ستمكاران ندارند ذره اي داد

به هر گوشه در اين عالم كه بيني / ضعيفان جملگي در رنج و آزار

نگاهي گر كني در شرق ايران / فغانستان به واقع گشته ويران

اگر بر غرب ايران رخ نمايي / نبيني مردمش را جز به خواري

همه درد است هر جايي به دوران / زبمب و موشك اين نابكاران

همه اهدايي صهيون غاصب / و آن كاخ سياه ، ابناء شيطان

جوانان اي عزيزان اي مسلمان / به يك دستت سلاح ، يك دست قرآن

بر آن ديوان جاهل سخت تازيد / و آنها را زهر كشور برانيد

اگر ما جملگي دستي در آريم / واز دل مهدي خود را بخوانيم

خدا هم چون خلوص ما ببيند / يقينا ديدن مهدي توانيم

ولايت پايه و بنيان دين است / كه هر چه غير اين باشد نه دين است

بياييم گوش به فرمان ولايت / تبه سازيم هر آنچه غير اين است .

  جمعه دهم آبان 87

ستاره ي دوازدهم از سامره سرزده بود / تو پادگان عسكري هلهله برپا شده بود

پيامبران شادي كنان ، فرشتگان دست زنان / تبريك و تهنيت به لب ، آمده اند عسكريه

تا ببينند شاه جهان ، آن مهدي صاحب زمان

 مهدي آقا امام ماست ، ولي نمي دونم كجاست

شايد همين نزديكي ها ، يا كه تو خو نه ي خدا / يا شايد هم تو مدينه ، يا كنار قبر جدش در كربلاست

وقتي امام مهدي ما پنج ساله بود / باباي مهربون او ، يازدهمين امام ما

به دست دشمنان حق ، به شهادت رسيده بود

 بنا به دستور خدا ، مهدي ما صاحب زمان / پس از شهادت پدر ، امام مردم شده بود  

از طرفي دشمن دين ، ملحداي زشت و لعين / به هر كجا زدند كمين ، تا بكشند امام دين

 ولي خدا سرنوشت و ، طوري ديگه رقم مي زد ،

كه بايد او شود نهان ، از ديده ي اين مردمان

حالا زمان غيبت است ، پيروانش همه غمين ، در انتظار رويتش

مهدي ما اگر بياد ، خانه ي ظلم شود خراب / جهان گلستان مي شود ، برپا شود هم عدل و داد