آوای دل من

         واما گفته بودم روزهايي پيش چند بيتي هم بگويم من براي آن وجودي كه سراسر عالمي از بودنش در رنج و عذاب است . هماني كه چو پايش را گذارد اندرون خانه اي ماتم سرا گردد و او غر غر كند بر جفت بد بختش : تو را ديروز مي ديدم زني را با خودت همراه مي داشتي  كجا برديش ؟ چرا برديش ؟ خودم دانم دلت  ديگر سراغ من نمي آيد و تو  جفتي دگر داري   .  شبي گر دير آيي تو به خانه گمانم سيل غم آيد به خانه . نه از  اندوه دوريت . چه مي گويم هزاران شك و ترديد است كه اندر دل نهان دارد . اگر روزي تو با بيگانه اي ( زبانم لال ) هم صحبت شدي گمان دارد و يا شايد يقين دارد كه در دل نقشه اي داري . اگر چه بارها گويي و تو از جان و دل گويي ( و يا شايد فقط هم از زبان گويي ) تو را از جان خود هم بيشتر خواهم  تويي تنها انيس من  تويي تنها خداي من . ولي كافي است يك شب تو جدا خوابي خدا داند چه آرد بر سر تو . بگريد پيش مادرجان كه اي مامان چه بد كردم كه او غوغاي يك زوج دگر در سر ، مرا هرروز و هر شب از خود جدا دارد . اگر عكسي ز بيگانه ( روم به ديوار ) كه از جنس زنان باشد ميان دفترت پيدا شود و يا در جيب تو باشد ! و او بيند ، خودت را زير ماشين كن . چرا ؟ كه چون فردا شود هر جا رسد زند او كوس رسوايي . كه مردم عاشق است او و همي خواهد كه زن گيرد .اگر تو باز كردي در به روي يك زن ديگر ، جوابي هم تو دادي بر سلام او ، و يا گر تو بخندي يا كه او بر تو زند لبخند ، برو قبري براي خود مهيا كن .

      خداوندا چرا زن آفريدي ؟ چه زيبا بود اگر زن نافريدي . و حالا هم كه او را آفريدي ، چه بهتر كه جدا مي آفريدي .

      خدايا من چه مي گويم . ببين صد ها دروغ گفتم . اگر زن ها نبودند كجا من اين گناهان را نمودم . 

گر بميرد دختري بر قبر او رويد گلي              گر بميرند دختران دنيا گلستان مي شود

    و بقول خودم كه در جايي فرمودم : خداوند با دست خود مرد را آفريد و از روح خود در او دميد  و آنگاه فرمود آفرين بر من و آفرينشم

و سپس زن را از .......  مرد آفريد . پس زنان توجه داشته باشند كه پاي خود را از گليم خود درازتر نكنند چرا كه نامحرم پاي آنها را مي بيند و اصلا چرا زن پاي خود را دراز كند . زنان بايد در كنج خانه بنشينند و گوش به فرمان اوامر مردانه باشند . (البته مزاح فرمودم ).

با كسب اجازه از محضر زنان بزرگ بويژه بانوي دوعالم زهراي اطهر (س)

ستيغ کوهساران گشت اسپيد

سفيدی گشت در مردم هويدا

سياهی رخت بر بست از دل ما

نه کهساران که دشت هم شد گهر بار

***

چه برفي بود اينک بر سر ما

چه لذت بخش بود و خوش گوارا

پس از دوران سرد و خشکسالی

ترحم کرده ايزد بر دل  ما

***

همان ريگی که چندی خشک می بود

چنان دُر بر سرش مهمان بُد امروز

تو گويی  نو عروسی پشت پرده

درخشيده گهر ها بر سر او

***

بيا با هم به صحرا پا گذاريم

دمی با عشق خوبان ره سپاريم

برای ياد بود خوب رويان

ميان برف ها لاله بکاريم

گلايه قرآن

از كجا بگويم ؟  از كه بگويم ؟

از آنان كه با قلبي چون سنگ ، ارزش معنوي مرا در موزه هاي خود ازبين مي برند !   نه نه ،‌ مرا با آنان كاري نيست .

و اما مردم عادي كه با قلب رئوف و مهربان و روح آرام ، نياز و آرزوهايشان را در الفاظم نشان مي گيرند و بس ،‌ بي آن كه در اعماق مفاهيمم نشاني از خدا گيرند و يا در راه بگذارند ، من از اينان گله دارم ، هزاران ، صد هزاران گله دارم .

يكي خواند مرا گنگ و غلط ، با چهچهه ،‌ گويي كه آهنگ غنا هستم . يكي آويزدم بر گردنش ، گويي صليبي از طلا هستم .

يكي نالد مرا در بزم غم ، گويا كه شعر مرده ها هستم . يكي بندد مرا بر بازوانش ، گويا كه خيرٌ حافظا هستم .

يكي هم بهر حفظ جان و مالش ، غافل از ياد خدايش ، مي دمد يك قطعه ام  را بر خودش  ، بر خانه اش ، بر جان و مال و بچه اش ، تا از بلاها در امان باشد .

به هنگام مرض ، آنجا كه دكتر عاجز از درمان ، دواها بي اثر گردد، مرا شويند و مي نوشند كه شايد ذكر الفاظم علاج دردشان باشد .

در آن دم كه عزيزي از وطن عزم سفر دارد ، مادرش ، خواهرش يا همسرش در بدرقه بر او نظر دارد ، پلي از من به بالاي سرش بندند كه تا در زير آن اول ، قدم را پيش بگذارد  و دائم از خطرها در امان باشد .

به ديوار مناره ، بر فراز گنبد و باره ، به گرد هر ضريح و تكيه و مدفن ، و قنديل شبستان ها ، و با خطي مزين بر سر درها ، معما وار ، ناخوانا ، مرا با صنعت تذهيب ، آري عرضه  مي دارند و تنها ذكر الفاظم ، تهي از معني آنها و چون وردي  مقدس ، بي تفهم ، بي تعقل ، بي تامل از براي رفع حاجت ، يا ثواب آن براي رفتگان ، پس فلاني در تمام زندگي با من ندارد آشنايي ، ولي هنگام ترديد و بلاتكليفيش ، در انتخاب مسكن و خانه ، رفيق و يار و همسايه و با آغاز هر كاري به دامانم زند چنگ  و گشايد لاي او را كه تا شايد بيابد راه خود را خوب يا بد يا ميانه .

براي يمن هر مسكن ، سرا يا خانه اي تازه ، مرا با آب و آئينه ، به آنجا مي برند اول ، كه تا شايد مبارك گردد آن خانه !

كنار هفت سين سفره شان ، اندر صف سنجد ، سماق و سير ، به همراه صداق زن ، به بالين مريضاني كه مي ميرند ، و يا بر سينه نو باوگان و اندر جعبه اي چرمين و چندين بار تا خورده به گرد گردن مردان ، و در راديو ، تلويزيون ، به دنبال ني و آوازشان ، هر صبح و ظهر و شام ، به روي سنگ قبر مردگان و .........  من حاضرم ، من حاضرم !!!!!

اما چرا ؟‌ اما چرا ؟‌ از بهر چه اين كارها با اين كتاب ، گر چه باشد بعضي از آنها صواب ؟‌

آيا تبرك مقصد است ؟ يا آن كه در مقصود ما تنها تبرك مقصد است ! ؟