آوای دل من

ستيغ کوهساران گشت اسپيد

سفيدی گشت در مردم هويدا

سياهی رخت بر بست از دل ما

نه کهساران که دشت هم شد گهر بار

***

چه برفي بود اينک بر سر ما

چه لذت بخش بود و خوش گوارا

پس از دوران سرد و خشکسالی

ترحم کرده ايزد بر دل  ما

***

همان ريگی که چندی خشک می بود

چنان دُر بر سرش مهمان بُد امروز

تو گويی  نو عروسی پشت پرده

درخشيده گهر ها بر سر او

***

بيا با هم به صحرا پا گذاريم

دمی با عشق خوبان ره سپاريم

برای ياد بود خوب رويان

ميان برف ها لاله بکاريم

***

بر  ستیغ  کوهساران  ای   دریغ

سال ها پر بود   از  برف  سپید

چند سالی گشته خونین کوهسار

از  غم  و  اندوه  این  ایل  و  تبار

***

بر  بلندای  کلار  و   زرد کوه

توده های  برف روی هم سوار

چون نگاهت اوفتد بر کوه سبز

گوئيا صد خرمن  مه  پهن  بود

***

کوه ریگ آن کوه سبز و بی ستوه

چشمه های آب جوشان داشت او

وز    پی    بی  برفی  و    بارندگی

چشم ها خشک و دلش خون می نمود

***

تل زرشک و کوه لیشون و نسار

در پی بارندگی وموسم  فصل بهار

پر   چمن   پر گل   پر از   ابر بهار