گل و گل

شبی در محفلی با آه و سوزی         شنیدستم   که  مرد  پاره دوزی

چنین می گفت با پیر عجوزی          گلی خوش بوی در حمام روزی

                        رسید از دست محبوبی به دستم

گرفتم آن گل و کردم خمیری          خمیری نرم و نیکو چون حریری

معطر بود وخوب و دلپذیری          بدو  گفتم  که  مشکی   یا عبیری

                         که  از بوی  دل آویز  تو مستم

همه   گل های   عالم   آزمودم        ندیدم چون تو و عبرت نمودم

چو گل بشنید این گفت و شنودم       بگفتا   من  گلی  ناچیز  بودم

                            ولیکن مدتی  با  گل  نشستم

گل اندر زیر پا گسترده پر کرد        مرا  با  هم نشینی مفتخر  کرد

چو عمرم مدتی با گل گذر کرد         کمال هم نشین در من اثر کرد

                          وگر نه من همان خاکم که هستم

       السلام علیک یا امیرالمومنین علی (ع)

                   کشتند اورا چه مظلومانه  ای وای که کشتند شیر خدا علی مرتضی حیدر کرار

         علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدارا

      یتیمان کوفه یک بار دیگر عزای بی پدری گرفتند و خاک غم بر سر ریختند. چه کسی امشب برای آنها غذا می برد ؟ چه کسی دست نوازش بر سریتیمان می کشد ؟ حسن و حسین دیگر پدر ندارند . او رفت و خوش آرمید ولی شیعیان طعم تلخ بی علی بودن را چگونه تحمل کنند . مومن ترین مردم به دست شقی ترین مردم کشته شد . وای بر ما و ماندنمان . او که مرگ را گوارا تراز پستان مادر برای طفل می داند آیا برای مردن آرزو داشت یا رسیدن به لقای پروردگار را ؟ آیا توان اداره جامعه را نداشت همو که آهن داغ در دست عقیل برادر گذاشت یا دلش برای زهرایش و پیامبر خدا تنگ شده بود ؟

    وای بر ما اگر داغ علی بر دلمان نباشد . وای بر ما اگر چون دنیا پرستان دوران علی تنها گذاریم علی زمان را . و هزاران افسوس بر انسان قرن تمدن و تکنولوژی که دنیای بدون معنویت را طی کند .

من امروز بس دلم تنگ است و دنیا همچو یک زندان

خدا نگهدار